Finca Anduriñas
Historia · Camiño de SantiagoHistoria do Camiño
de Santiago
Desde o descubrimento do sepulcro do Apóstolo no século IX ata a gran ruta viva de hoxe: doce séculos de peregrinos camiño de Compostela.
O campo
de estrelas
Século IX, nun bosque da antiga Gallaecia.
Entre os anos 820 e 830, o ermitán Pelayo observou durante varias noites un brillo de estrelas sobre o bosque de Libredón. Contoullo ao bispo Teodomiro de Iria Flavia, quen, tras días de xexún e oración, atopou un sepulcro que a tradición identificou cos restos do Apóstolo Santiago o Maior.
O rei Afonso II de Asturias desprazouse de Oviedo ao lugar —abrindo así o Camiño Primitivo, a ruta máis antiga— e mandou construír unha primeira igrexa sobre o sepulcro. Esa capela converteríase, séculos despois, na catedral de Santiago de Compostela.
Unha das tres
grandes peregrinacións
Xunto a Xerusalén e Roma, Santiago movía toda a cristiandade.
Entre os séculos XI e XIII, o Camiño viviu a súa idade de ouro. Reis, monxes e peregrinos de toda Europa teceron unha rede de rutas, hospitais e mosteiros. No século XII, o Codex Calixtinus (o Liber Sancti Jacobi) recolleu a primeira guía do Camiño Francés e algunhas das polifonías máis antigas de Europa.
Santiago de Compostela converteuse, xunto a Xerusalén e Roma, nun dos tres grandes destinos de peregrinación da cristiandade, e nunha extraordinaria canle de intercambio cultural entre os pobos.
Do esquecemento
ao Camiño de hoxe
Guerras, epidemias e os cambios da Idade Moderna reduciron a peregrinación durante séculos. O renacemento chegou no século XX: en 1987 o Consello de Europa declarou o Camiño Primeiro Itinerario Cultural Europeo, e en 1993 a UNESCO inscribiuno como Patrimonio da Humanidade (as Rutas do Norte seguiron en 2015).
Desde entón, e impulsados polos Anos Santos (Xacobeo), centos de miles de persoas de todo o mundo percorren as súas rutas cada ano, a pé ou en bicicleta, por motivos espirituais, deportivos ou culturais.
Selos, credencial
e Compostela
A credencial do peregrino é o documento que rexistra o percorrido: sélase en albergues, igrexas, bares e puntos de interese ao longo do Camiño. Ao chegar a Santiago, quen camiñase polo menos os últimos 100 km (ou 200 km en bici) pode obter a Compostela na Oficina do Peregrino.
Cada selo é unha lembranza e un vestixio do camiño percorrido. No Km 24,448, a Finca Anduriñas ofrece un selo de cera artesanal, un dos máis distintivos na aproximación final a Santiago.
A historia do Camiño en resumo
Quen descubriu o sepulcro do Apóstolo?
Segundo a tradición, o bispo Teodomiro de Iria Flavia, entre 820 e 830, despois de que o ermitán Pelayo vise unha choiva de estrelas sobre o bosque. O rei Afonso II de Asturias veu ao lugar e converteuse no primeiro peregrino, abrindo o Camiño Primitivo.
Por que se chama Compostela?
A tradición popular relaciónaa con «Campus Stellae» (campo de estrelas), polo brillo que levou ao descubrimento do sepulcro. Os estudosos apuntan tamén ao latín «compositum» (un cemiterio ou lugar ben construído). Ambas as explicacións conviven.
Que é o Codex Calixtinus?
Un manuscrito do século XII (o Liber Sancti Jacobi, compilado arredor de 1138–1145). Contén a primeira guía do Camiño Francés e algunhas das músicas polifónicas máis antigas de Europa. Consérvase na catedral de Santiago.
Cando foi declarado Patrimonio da Humanidade?
A UNESCO inscribiu o Camiño Francés en España como Patrimonio da Humanidade en 1993, e as Rutas do Norte en 2015. Antes, en 1987, o Consello de Europa nomeouno Primeiro Itinerario Cultural Europeo.
Cal é a ruta orixinal do Camiño?
O Camiño Primitivo, a ruta que o rei Afonso II tomou desde Oviedo no século IX. É o máis antigo vestixio documentado da peregrinación xacobea.
Que é un Ano Santo (Xacobeo)?
O ano en que o día de Santiago (25 de xullo) cae en domingo. Nos Anos Santos ábrese a Porta Santa da catedral e a peregrinación adquire un significado xubilar especial.
Un elo máis
no Camiño
A Finca Anduriñas continúa hoxe a tradición de acoller o peregrino: descanso, un selo de cera e comida galega por donativo na Estrada (Pontevedra).